Uitzending 16 februari - 2009

Verkoelende warmte

Wie verre reizen maakt, ziet nog weleens wat, om met een open deur in huis te vallen. Interessante uitvindingen bijvoorbeeld. In Peru een grote hoeveelheid drankjes voor de eeuwige jeugd. En overal in Afrika geneesmiddelen tegen aids en andere vreselijke ziekten. In Brazilië is het, jawel, de schaamhaarkapper en in Wenen proeven we de Mozartkugeln. Overal heeft men wel iets bijzonders. Ik kan er niet zo gauw opkomen wat we in Nederland dan hebben, maar laat ik het wat ons betreft maar op De Toppers houden.

Op temperatuur komen
In Israël zitten ook veel knappe denkers. Een van hen heeft iets bijzonders bedacht. Iets wat ik in elk geval nog nooit ergens heb gezien. Bij aankomst in het Heilige Land is het nogal fris. Zeg maar gewoon: stervenskoud. Wanneer je in de auto zit is het nog wel te doen, maar eenmaal aan het filmen in Jeruzalem, staat het klappertanden een mens nader dan wat dan ook. Gelukkig grossieren ze hier in koffietenten. De Israëliër drinkt wat af. In elke straat minimaal twee grote Amerikaans aandoende gelegenheden om koffie te consumeren. Je kunt er heerlijk op temperatuur komen en tegelijkertijd flink calorieën tanken.

Rijp op de brillenglazen
Ons hotel heeft een ongemakkelijke temperatuurregeling. Tegen het einde van de dag is het allemaal nog wel te doen, maar in de nacht en ’s morgens vroeg bij het ontbijt staat de rijp meteen op de brillenglazen. Althans, de eerste dag dat we er zijn.

Fan
Op dag twee is er plotseling iets veranderd. In eerste instantie valt het me niet op. Ik zie wat ventilatoren her en der opgesteld en verwonder me daarover. Het is immers koud, waarom nog meer wind? Maar ineens merk ik dat de omgevingstemperatuur vanmorgen redelijk aangenaam is. Verder valt op dat de ventilatoren wel een erg vreemde kleur hebben op de plaats waar de fan zou moeten zitten.

Verwarmingsapparaat
Dan zie ik het pas. In de absoluut unieke vorm van de verkoelende ventilator heeft men hier een verwarmingsapparaat ontwikkeld. Geen frisse wind, maar warme gloed. Precies wat we nodig hebben. Toch blijft het vreemd. Je verwacht nu eenmaal geen warmte uit het hart van de ventilator. Het is net als warme lucht uit de koelkast. Het klopt niet.

Wie bedenkt het?
Maar het werkt wel. Onze Kenons geven behaaglijke warmte en daar zijn we blij mee. De rest van de wereld trouwens niet. De dingen verbruiken één kilowatt per uur. Per stuk, en ik tel er een dozijn. Twaalf kW maal zestien uur is 172 kWh per dag. Alleen al in ons hotel. Wie bedenkt het? Ach, dat ligt natuurlijk voor de hand, de Kenon is zonder twijfel een uitvinding van de energieleverancier.

Derk Bolt