Jacqueline blikt terug op de ontmoeting

Je bent net terug uit Luzern. Hoe gaat het met je?
"Goed, maar het was enerverend. Na thuiskomst is het zwaar om alles op je in te laten werken. En ik kreeg heel veel reacties op de uitzending van vorige week met mijn zus. Veel mensen kenden onze geschiedenis niet, wisten niet dat we waren geadopteerd."

Je moeder beweerde dat je vader een crimineel verleden heeft.
"Daarom wilde ik aanvankelijk ook niet op zoek gaan. Ik was bang dat hij zijn dochters zou afwijzen. Omdat we nare ervaringen hebben met onze biologische moeder, was ik er wel klaar mee. Van mij hoefde het niet meer."

Je hebt je vader uitgebreid kunnen spreken. Hoe komt hij op je over?
"Er is een last van me afgevallen, want het is een vriendelijke, lieve man. Hij heeft in het verleden veel meegemaakt, maar hij gaat er relaxt mee om. Onder zijn nuchterheid zit denk ik heel veel temperament. Ik denk dat hij nog aan ons moet wennen. Sandra en ik verschillen ook nogal van elkaar."

Wat kan hij voor jou betekenen?
"Om te beginnen hoop ik echt dat het contact blijvend is. Daar ziet het wel naar uit. En ik hoop dat hij een grootvader wil zijn voor mijn kinderen. Onze biologische moeder was niet in onze kinderen geïnteresseerd, maar m’n vader heeft al iets meegeven voor ze. Dat vind ik attent. Hij zegt dat zijn deur ook voor hen openstaat."

Wat betekent de ontmoeting voor je verdere leven?
"Heel erg veel. Ik heb eindelijk mijn vader mogen zien! Na de ellende met m’n adoptieouders en m’n biologische moeder had ik me er eigenlijk voor afgesloten, maar ondertussen vrat het wel aan me. En dan loopt de zoektocht ook nog eens zo positief af… Dit voelt erg fijn, alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Het is een verrijking en het geeft me rust."